سبيل خوف از عقاب او . و چون قرآن خوانى و دعا كنى جهر مكن و آواز بلند بر - مدار . آنگه وقتش معيّن كرد ، گفت : * ( بِالْغُدُوِّ وَالآصالِ ) * بامداد ( 1 ) و شبانگاه و « آصال » جمع اصيل باشد : ، كايمان و يمين . و اهل لغت گفتند : از نماز ديگر باشد تا نماز شام ، آنگه آن را مؤكّد كرد و بند زد بقوله : * ( وَلا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ ) * گفت از جمله غافلان مباش . * ( إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ ) * كه آنان كه بنزديك خداى توانا از فريشتگان ، و مراد به « عند » ، : نه قرب مسافت است ، بل قرب ايشان است از فضل و رحمت خداى . استكبار و بزرگوارى ننمايند از عبادت و پرستش او ، و او را تسبيح و تنزيه مىكنند و او را سجده مىكنند . و معنى آيت ، حثّ است بندگان خداى را بر طاعت خداى و آن كه اخلال نكند در اوامر و امتثال آنچه فريشتگان با رفعت منزلتشان و قرب مقامشان به رحمت او اين استكبار و استعظام نكنند و نيارند ، بل بنده‌وار به شب و روز تسبيح و تهليل او مىكنند و او را سجده و خشوع مىنمايند ، چنان كه گفت : يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ لا يَفْتُرُونَ ( 2 ) .

--> ( 1 ) . آو ، آن : به بامدا / به بامداد . ( 2 ) . سوره انبيا ( 21 ) آيهء 20 .